Een onverdeeld hart

De psalmist focust op dat éne wat noodzakelijk is om op de goede manier de weg van God te bewandelen.

In de allereerste plaats roept hij uit: ´Leer mij, HEERE, Uw weg, ik zal in Uw waarheid wandelen´. We kunnen onmogelijk op Gods weg wandelen als Hij ons niet in Zijn genade die weg leert. Daarna zegt hij: ´Maak mijn hart één´, en: ´Heere, mijn God, Ik zal U loven met heel mijn hart´.

Merk op dat de psalmist de nadruk legt op de instelling van ons hart: ‘maak mijn hart één’, en ‘met heel mijn hart’. Het is zo belangrijk dat we geen verdeeld hart hebben, geen hart dat ten diepste verschillende kanten uitschiet, maar dat ons hart helemaal overgegeven is aan God, dat het helemaal enkelvoudig gefocust is op God. We hebben geen dubbele belangen; we houden geen tweede optie open. Al onze bronnen zijn in God, al onze verwachtingen zijn gericht op God.

Ik heb ontdekt dat hoe dichter je naar God toegroeit in je leven als christen, hoe onbelangrijker andere zaken worden. De weg wordt steeds smaller en uiteindelijk zijn zij, die het einde van de weg bereiken, diegenen die volkomen voldoening vinden in God alleen. Niet in God plus ook nog andere dingen, maar in God alléén. Dan is ons hart onverdeeld – als we niets of niemand anders nodig hebben dan alleen God om leven, voldoening en vrede te ervaren.