De woorden die we hier lezen, komen uit de Bijbel. Dat maakt ze onberispelijk: zonder fout of vergissing, volmaakt en absoluut betrouwbaar. Zet je - heel diep in je hart - misschien een vraagteken bij deze uitspraak, omdat je weet dat deze woorden via menselijke boodschappers tot ons zijn gekomen - mensen die zwak en feilbaar waren en die vele fouten maakten? (Hun fouten werden overigens meestal eerlijk weergegeven in de Bijbel). Hoe is het dan toch mogelijk dat de boodschap van de Bijbel absoluut onfeilbaar en gezaghebbend is?
Als antwoord op deze vraag schetst David ons een levendig beeld: zilver dat gelouterd wordt in een smeltoven in de aarde. Dergelijke ovens zijn nog steeds in gebruik onder sommige volken in het Midden-Oosten. Davids beeld toont drie hoofdelementen: de smeltoven in de aarde, het zilver dat gelouterd wordt, en het louterende vuur zelf.
De smeltoven in de aarde staat volgens mij voor de menselijke instrumenten die God gebruikt heeft om de boodschap van de Bijbel over te brengen. Het zilver staat natuurlijk voor de boodschap zelf. Het louterende vuur vertegenwoordigt het werk van de Heilige Geest.
We lezen hier dat het zilver 'zevenvoudig' (zevenmaal) gelouterd wordt. In de Bijbel is het getal zeven vooral verbonden met de Heilige Geest. Johannes bijvoorbeeld zag de Heilige Geest in zijn visioen op het eiland Patmos als zeven vurige fakkels (zie Openbaring 4: 5). Verder is zeven bijbels gezien het getal van de volheid - en wijst het altijd op volledigheid of volmaaktheid.
Als de woorden van de Schrift nu tot ons komen door de oven van de menselijke aarde, zijn zij volledig gelouterd door het vuur van de Heilige Geest. Het 'vuil' van menselijke fouten is volledig teniet gedaan. Zodoende zijn ze onberispelijk.
.. want de profetie werd voorheen niet voortgebracht door de wil van een mens, maar heilige mensen van God, door de Heilige Geest gedreven, hebben ze gesproken. (2 Petrus 1: 21).
